ŚrodaWlkp.

Wzrok odwiedzających cmentarz usytuowany przy starym kamiennym, romańskim kościele w Gieczu często przykuwa znajdujący się tam nietypowy nagrobek. Jest to grób Stanisława Hebanowskiego zwanego popularnie przez wszystkich znajomych „Stulkiem”. Jego urywająca się płyta nagrobna symbolizuje nagle przerwane życie, tak jak nagle skończyło się ono dla Hebanowskiego. „Stulek” zmarł na zawał serca 18 stycznia 1983 na dworcu kolejowym w Gdyni.

Tego wczesnego ranka, kiedy to rozszalała się nietypowa, jak na tę porę roku burza czekał na pociąg do Szczecina, gdzie reżyserował właśnie sztukę „Czekając na Godota” Samuela Becketta. Nigdy tam nie dotarł. Zgodnie ze swoim życzeniem, został pochowany 25 stycznia w Gieczu przy grobie swojego dziadka, również Stanisława.

Stanisław Hebanowski był przede wszystkim człowiekiem teatru związanym początkowo z Teatrem Polskim w Poznaniu, a następnie z Teatrem Wybrzeże w Gdańsku. Wyreżyserował wiele sztuk teatralnych, w tym m.in. „Wesele” Stanisława Wyspiańskiego, „Helenę” Eurypidesa, „Cmentarzysko samochodów” Arrabala, „Makbeta” Szekspira i wiele innych. Był też wykładowcą w Studium Aktorskim i  znakomitym tłumaczem z francuskiego, greki i węgierskiego. Ponadto był ekstrawaganckim członkiem bohemy artystycznej i oddanym „wyznawcą Bachusa”, stąd nosił też przydomek „Setka”.

W tym roku, nawiązując do dawnej tradycji w rocznicę śmierci Stanisława Hebanowskiego wójt gminy Domonowo Krzytof Pauter złożył wiązankę kwiatów na jego grobie, natomiast dyrektor szkoły w Gieczu Danuta Zieleń złożyła kwiaty na znajdującym się obok grobie jego dziadka. Następnie w budynku muzealnym Rezerwatu Archeologicznego w Gieczu przy blasku świec odbyło się spotkanie poświęcone pamięci „Stulka” przygotowane  przez nauczycielki Dorotę Małek i Aleksandrę Haase oraz uczniowie z Gimnazjum im. mjr. H. Sucharskiego w Gieczu. Młodzież cytując wiersze, fragmenty sztuk i wspomnienia bliskich i znajomych artysty przedstawiła barwną postać Hebanowskiego i jego związki z Gieczem. Wspomnieniowy wieczór zakończył się ogniskiem rozpalonym w zimowej scenerii gieckiego grodu.

Autor: D.B | GPŚ